Amosando publicacións coa etiqueta Hospital da Barbanza. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Hospital da Barbanza. Amosar todas as publicacións

venres, 2 de decembro de 2016

Solicitase colaboración cidadán

Soy Sonia y mi teléfono es 678755762, por favor, podéis colgarlo en vuestras redes sociales, es para la mejora de todos.

El día 15 de diciembre, voy a tener una cita con la subdirectora del hospital del Barbanza, la Dra. Guillan, es para dialogar sobre mi opinión sobre el mal funcionamiento de algunas áreas del hospital, si alguien quiere exponerle algún problema, o conoce a alguien que pueda aportar algo para la mejora del funcionamiento del hospital, me gustaría apoyo en este tema, ya que tengo una hija y es el hospital que va usar, y si los adultos y padres no intentamos mejorarlo, será la herencia que les dejamos. Si conocéis gente incluso documentada con larga espera para hacer pruebas, citas, se puede poner en contacto conmigo. Gracias

venres, 7 de febreiro de 2014

MIL GRAZAS!!!

Debo recoñecer que son moi estrito é crítico cando observo unha inxustiza, mais grazas á educación recibida son quen de sacala miña vea máis gratificante. Xa pasou un ano, porén nesta data tan sinalada para min, no quería pasala sen dalas grazas, ao equipo médico do Servizo de Urxencias do Hospital da Barbanza, pola rapidez coa que me atenderon o día 31 de xaneiro de 2013, por mor dun Ictus que sufrín, ao servizo de neuroloxía do CHUS a onde fun derivado ese mesmo día, e ás enfermeiras e enfermeiros que me atenderon, no terceiro andar.

Xa en Urxencias no CHUS, o doutor Santino, un rapaz ao meu lado, confirmoume a doenza e que tiña que pasar polo quirófano, asumín con total tranquilidade a situación, supoño porque era consciente de que esa tranquilidade tiña que ser un punto ao meu favor..., o peor de todo sería caer no desanimo. E así o constatou co seu equipo no informe: Consciente, orientado e colaborador.

Outro profesional ao que teño que agradecerlle moito pola serenidade que me transmitiu, antes de entrar no quirófano, foi o anestesista, que tamén pesar da súa xuventude, deume unha confianza total. Chegando mesmo a chancear con el, porque a imaxe que nese intre veu á miña memoria dun quirófano foi o das películas, cristados no teito, moi parecido ao do Sanatorio de Nosa Señora da Esperanza, de Santiago, onde fun operado con 9 anos polo Doutor Quintáns Pardo. A súa resposta foi que agora grazas aos vídeos todo iso mudou... nese intre debín quedarme durmido coma un paxariño porque é o último que lembro.

Segundo a familia a operación durou sobre tres horas. O peor intre que lembro foi ao despertar, cun frío espantoso. Pareceume escoitar que sufrín hipotermia, polo que aínda tiña que estar no quirófano, xa que notaba como me movían dun lado para o outro, supoño que da mesa de operacións á cama. Mais en realidade a sensación coa que me quedei, intuíu que debido aos efectos da anestesia era que había quedado durmido á intemperie e que alguén destaparame de golpe. Tamén lembro que me queixei porque me botaron unha man á zona onde tiña unha vía na aorta e que alguén preguntoume do 1 ao 10 dinos que sensación de dor sentes e onde? A miña resposta foi un 8 levando un dedo á cabeza. Tíñaa vendada pero nese intre nin me decatei de que xa había sido operado.

Xa na UCI botáronme unha manta térmica, recuperándome axiña desa fría sensación. Despois destes avatares, aí foi onde me sentín plenamente a gusto, sobre todo ao comprobar o grado de profesionalidade das catro ATS que en todo momento controlaron o meu postoperatorio, a pesares dos fortes recortes que por culpa da mala xestión dos políticos están, «estamos», a sufrir.

Na primeira quenda tocoume Uxía, que tería pouco más de 20 anos, a cal seguramente dada a súa xuventude o seu soldo non pase dos mil euros. Moito tivo que aguantar a pobre cun pácente que estaba illado nun cubículo, o cal á menor oportunidade en canto o tiña que atender, arrancaba todo, chegando nalgún intre mesmo a poñerlle as mans enriba.

A segunda foi a señora María, unha muller «baixiña» que tiña que subirse a un tabúlete, mais a valía das persoas non se mide pola súa estatura, se non pola súa amabilidade. De aí que que constantemente lle dese as grazas. Repetinlle tantas veces esta verba, que a deixou perplexa, indicándome que era o seu traballo. Díxenlle que xa o sabía, mais como me sentía tan a gusto era a mellor forma de expresarme, e que esta costume herdara da familia e na emigración.

Obrigación de velar por min, tamén era a do Inspector Médico que me examinou dun xeonllo, o cal atrévome a dicir que cobra máis que estas catro mulleres xuntas, mais á vista das probas e informes que teño despois de «pasar» de min, fixo un informe coma se me examinase media hora e non pasou de dous minutos, polo que grazas á súa ineptitude perdín o traballo que tiña, e logo outros dous.

A terceira «fada» en atenderme, e non quixera errar, coido que foi Sofia. Tamén moi atenta. A derradeira foi Amanda igualmente servizal..., e de aí novamente a habitación 330 onde con gozo recibíronme as enfermeiras da planta.

Non quero esquecerme tampouco do Servizo de Radioloxía, foron 32 sesións e cando por algún motivo tiña que varialo horario, xeralmente por ter citas médicas, adaptábanseme ao horario máis favorable para min.

E xa para rematar no Servizo de Oncoloxía á doutora Varela e ao doutor Barón que son os que seguen a miña evolución... E en boa hora o diga, todo satisfactoriamente.

Como digo ao principio, xa pasou un ano, mais lémbrome como se fose hoxe, polo que en sinal de gratitude dedícolles estas letras e todo o meu agarimo. E para non facelo coas mans valeiras, fágoo acompañado desta foto e vídeo da Fervenza do Guerreiros. Para min, un dos máis fermosos agasallos co que nos deleita o Barbanza... A parte de que nesta vida hai que ser un «guerreiro».


venres, 18 de xaneiro de 2013

Mutuas incompetentes e Xustiza demasiado lenta


Ben..., a punto de cumprirse tres anos, fainos a primeiros de marzo, desde que tiven un accidente laboral nun xeonllo do que a Mutua Gallega, de Santiago e de Boiro desentendéronse totalmente e máis tarde un Inspector Médico, -todo contrario das dúas primeiras inspectoras que me atenderon moi ben-, logo da miña segunda reclamación ante a Inspección Médica de A Coruña. Hoxe chámanme do Centro de Saúde de O Son, para comezala rehabilitación, porque despois de quedarme sen traballo por culpa deses INCOMPETENTES puiden ser atendido polo médico de cabeceira, antes, ao ser accidente laboral, polo protocolo da Seguridade Social non podía facelo. Foi entón cando me pediu unha placa, para máis tarde remitirme ao servizo de traumatoloxía do Hospital da Barbanza, onde logo de facerme unha resonancia magnética confirmáronme que tiña rotura do ligamento cruzado, remitíndome ao servizo de rehabilitación do propio Hospital, Entre medias pasou ano e pico polo medio e xa cando me chaman e me atende o specalista, no intre de facerme unha exploración coas mans e punzarme con un dedo nunha zona do xeonllo, fíxome saltalas bagoas e iso que non son moi "queixumes", indicándome que tiña "pata de ganso", verba descoñecida para min ata ese día. Alí mesmo pregúntame se podía infiltrarme. Infiltración que non me serviu de moito, porque un mes más tarde o problema persistía, polo que me derivou ao Centro de Saúde para comezala rehabilitación. Polo meu ben, agardo que non xa demasiado tarde para recuperarme ao 100%.

A pesares da miña queixa polo menos a Seguridade Social vai algo máis rápida que a Xustiza, porque tamén estou agardando para que me saia o xuízo contra os incompetentes que me deixaron tirado, cando noutros casos fan a vista máis gorda, será porque na miña casa fai anos que o porco comémolo dende o fouciño ata o rabo e tamén xa fai moitos, que non vou ao marisco.

xoves, 6 de maio de 2010

Estamos vendidos?

Abraiado i estupefacto me quedei ao ve-las declaracións en El Correo Gallego do conselleiro de Medio Ambiente, Agustín Hernández respecto á rotonda da autovía en Xarás (Ribeira):

"está pendiente del auxilio de las fuerzas del orden público para retirar el tractor colocado por el dueño de un terreno que estaba disconforme con su ocupación. El Xurado de Expropiación ya fijó la cuantía, muy por debajo de lo que pedía el afectado, y ya no hay motivo para no hacer la rotonda".

La Voz de Galicia tamén recolleu: «está pendente do auxilio dás forzas de orde público para retirar o tractor».

Só no Diario de Arousa podemos ve-la opinión do portavoz da firma propietaria:

...el tema está en manos de la justicia, después de que el TSXG admitió a trámite un contencioso-administrativo por nulidad del expediente de expropiación, y una querella criminal por falsificación documental, que podrían ampliar a los actuales responsables “si deciden meterse”

Como troca o conto de estar na oposición ou no goberno, na oposición uns e outros defenden o indefendible por un puñado de votos, e tamén nos decatamos que para eles é moi loado preitear cos cartos de todos.

Como lembraremos este caso saltara a luz pública ao entrala empresa Sacyr neses terreos sen que o bipartito fixera os deberes, como era inicialo proceso de expropiación forzosa caso de non chegar a un principio de acordo. No caso da expropiación ilegal que Medio Rural efectuara tamén na propiedade de meu pai, foran moito máis rápidos ao actuar con nocturnidade, premeditación e aleivosía.

Recoñezo que esa rotonda é moi necesaria, crúzoa dúas veces ao día como mínimo e prodúcense bastantes embotellamentos, pero o que non se pode é ir de prepotentes e "chulitos" pola vida, por moi políticos que sexan, pisando os nosos dereitos. Neste caso notase que deron cun oso duro de roer, o malo é cando dan con xente que non se pode defender. Dende a morte de Franco pensei que rematara a Ditadura, pero ou moito me engano ou estamos noutra pero con minúsculas.

Agardemos que no caso de heliporto do Hospital da Barbanza, outra mala herdanza do bipartito, tamén sexan igual de rápidos i eficientes.

Algunhas ligazóns de interese sobre o tema e que conste, nin teño parentesco cos propietarios, nin os coñezo.

11/12/2008 Unha empresa reclama xudicialmente que se paralice a ocupación dun terreo situado en Xarás

28/12/2008 Un veciño fai garda 24 horas en Xarás para impedir que Sacyr traballe

09/03/2009 Sacyr ocupa os terreos próximos á rotonda de Xarás

10/03/2009 Sacyr entra na leira de Xarás escoltada pola Policía Autonómica

10/03/2009 O propietario da parcela anuncia medidas legais para paralizar de novo as obras

26/03/2009 Os afectados polas obras de Sacyr presentan unha queixa ante o Valedor

10/12/2009 O tractor de Xarás cumpre un ano sen moverse e co litixio da expropiación sen resolver

luns, 26 de abril de 2010

Unha vida por vinte arbores

Hoxe de novo a prensa volve a mostrarnos a incompetencia duns políticos, que de traballar nunha empresa privada faría tempo que estarían nas listas do paro. Parece cousa de risa, pero a verdade é que unha pélea por vinte árbores deixa a Ribeira sen heliporto. E a Xustiza que ten que dicir a todo isto?. Nada, lavarse as mans coma Pilatos, porque Herodes só houbo un.

No seu día xa me fixera eco disto descargando adrenalina contra os políticos, uns por non facer ben as cousas e outros por tentar lavarse as mans... coma Pilatos, cando sabían perfectamente ou deberían sabelo, que o problema deixarano os seus sobre a mesa.

Aquí falaba de odiosas comparacións, porque mentres para salvar vidas humanas non fixeran nada, para unha rotonda en Xaras (COTOP) e para lucimento dalgúns (Medio Rural), arrasaron con propiedades privadas. Nas imaxes a pista aberta polo bipartito e a Comunidade de Montes sobre propiedades privadas, sen coñecemento e permiso de 6 propietarios. Na foto 2, parte do agro de meu pai.

Non son xuíz, pero salvando os causes legais, son partidario de que se corten esas arbores e que se depositen os cartos nun banco ata que se dite sentenza. Non quixera estar no "pelexo" duns e outros, se por non poder usarse o heliporto se perde unha vida humana.

sábado, 28 de novembro de 2009

Odiosas comparacións


Ata para algo esencial como é dar un servizo rápido i eficaz co que se poden salvar moitas vidas, é necesario e imprescindible cumprir uns trámites burocráticos, por iso a necesidade de talar uns pinos frea a posta en marcha do heliporto do hospital.

Algo tan vital para os doentes e accidentados desta bisbarra non pode entrar en servizo porque aínda que pareza incrible, os "eficientes" xestores do bipartito na Xunta de Galicia, puxeron o carro diante dos bois e non expropiaron nin os terreos nin os arbores que supoñen un serio perigo para o aterraxe e despexe dos helicópteros, por lo que o Concello de Ribeira tivo que negociar cos propietarios, case dez.

O curioso é que agora dende a oposición, o BNG pregunta no Parlamento cales son os motivos de que aínda non se puxera en marcha. Preguntas repetidas incluso no último pleno do Concello de Ribeira. De verdade que non saben a verdade?

É curioso, non moi lonxe do Hospital, eses mesmos xestores nunha obra menor tentaron facelo mesmo que lle fixo Medio Rural e a comunidade de montes a meu pai, cortarlle uns eucaliptos e cruzarlle un agro cunha pista.

Quen pasa pola rotonda de Xaras e non coñece os feitos, estráñalle que leve tanto tempo sen rematar e mesmo ver eses tractores inmobilizados. Pois ben, a culpa da súa paralización foi que nin se dignaron a abrilo proceso de expropiación ou falar co propietario. Os tractores foron os que impediron que continuase a desfeita.


Ao contrario que a meu pai, que foi advertido despois de consumada a cacicada, o dono deste terreo foi quen de pararlle os pes a toda unha administración.

Así funcionaron uns personaxes que prometeron respectar ao pobo que lles dou a opción de gobernar en Galicia, oportunidade que non souberon aproveitar, quizais pola súa prepotencia.
Perdoen a retórica, pero de contar cun xestores da catadura moral dos directivos da nosa comunidade que arrasaron co agro de meu pais e os eucaliptos que tiña, ese heliporto podería estar en funcionamento xa.